Blogs van André

Dit is een vervolg op In memoriam: Sterre

Net als met Luna nu bijna 2 jaar terug hebben Margriet zonder onderling overleg besloten dat ook Sterre na haar crematie weer thuis zou komen. Op donderdag 13 augustus 2026 is Sterre gecremeerd in Stadskanaal en vrijdag de 14^e is Sterre weer thuis gekomen. Ook hier is gekozen voor een passende urn, één van keramiek met een mozaïeken poes er op en een ster. Die ster is een verwijzing naar Sterre's naam.
Hoewel Sterre bijna nooit in de vitrine lag te slapen heeft ze daar toch een plekje gekregen. Op die plek heeft ze voor het laatst toch een uiltje geknapt.

Samen met Luna heeft Sterre nu haar plekje terug hier thuis. De dierenarts heeft na haar euthanasie een flinke pluk haar afgeschoren en deze in een soort reageerbuisje gedaan, en ook een pootafdruk ligt er bij in het blikje links van de urn. We vinden dit toch wel een belangrijk iets, die pootafdruk en een pluk haar.

Heel gek is dat we minder moeite lijken te hebben met Sterre's heengaan dan met die van Luna. Dat had 2 jaar terug bij mij nogal een flinke impact op een onprettige manier. Of je nu door dit soort ervaringen 'harder' wordt of dat Sterre meer een eigenheimer was en Luna veel meer aanhankelijker...? Ik durf het nu nog steeds niet te zeggen. Laat ik het er maar op houden dat het karakter van een dier enorm veel invloed heeft op dit vlak, het noodzakelijke afscheid en hoe het mentaal bij het personeel verloopt.

Nu kun je denken dat Sterre niet gemist wordt, maar dat is onzin. Uiteraard missen we haar met al haar nukken. Ze leek soms agressief naar anderen toe, maar ik denk dat dit meer schijn dan echt was. Echt vervelend was ze eigenlijk nooit want als ze je niet graag mocht liep ze wel naar een andere plek in huis.

Tijdens onze vakanties werden de poesbeestjes goed verzorgd door René en Tina, maar hier liet Sterre duidelijk merken dat ze liever ons zelf thuis had. Sterre heeft hierdoor de bijnaam 'Terrorkat' gekregen, hoewel er niet een echt duiveltje tegen over haar verzorgend personeel stond en dus morrend de situatie maar accepteerde. Naar Margriet en mij toe was er nooit enig gebrom of geblaas.

Nadat Nala bij ons is komen wonen heeft Sterre soms ook haar 2e jeugd beleefd, en ik heb het idee gehad dat ze genoot van de vrijheden die ze had als 'Baas-1' na het heengaan van Luna. Jammer dat dit net geen 2 jaar heeft mogen duren. Gelukkig is er tussen Sterre en Nala nooit echt ruzie ontstaan, het accepteren van elkaar in hun rol (Sterre als 'Baas-1' en Nala als 'Baas-2) is tegen verwachtingen in vrijwel vlekkeloos verlopen.

Luna heeft haar rol als 'Baas-1' erg goed vervuld en heeft Sterre als het ware 14 jaar lang opgeleid tot 'Baas-1' voor het geval ze die rol zou krijgen. Helaas heeft Sterre niet zoveel tijd gekregen om Nala tot het zelfde niveau te 'trainen', maar in krap 23 maanden heeft ze haar stempel wel achter gelaten op Nala.

Wat je wel enorm raakt is dat Nala redelijk fanatiek mauwend op zoek is geweest naar Sterre. Met dat zoek gedrag blijkt wel dat katten onderling ook best een band kunnen opbouwen. Dat is dan (achteraf helaas) wel mooi om te zien.

Bij het ophalen van Sterre bij het dieren crematorium Stadskanaal hebben we nog even zitten praten met de dame die daar werkt. In het verleden hadden we Mipie, die helaas op 12-jarige leeftijd een ongeluk gehad heeft en na een paar dagen besloot Mipie dat het niet meer hoeft, de pijn was te groot en de genezing ging haar te langzaam. Ze wilde naar buiten om te sterven en dit hebben we voorkomen. Wel hebben we haar nog een keer naar de dierenarts gebracht en daar heeft Mipie haar leventje zelf opgegeven. Mipie is destijds in Delfzijl gecremeerd.
De as van Mipie zit nu in een blikje, en tijdens het gesprek in Stadskanaal leerden we dat ook 'oud' as daar nog wel in een urn gedaan kan worden. Kans is groot dat we dit in de nabije toekomst alsnog gaan doen. Het blikje is nu knap roestig, niet echt een passend plekje voor de as van een 'maatje'.